over het openen en sluiten van je hart

Drawing Heart - by Odette Meyer

“Je hart is toch een spier?” vroeg onze dochter (16) laatst. In de manier waarop ze de vraag stelde klonk door dat ze het antwoord wist: ja het hart is een spier en tegelijk zoveel meer dan dat.

Je bewust zijn van de momenten waarop je hart meer open of juist meer gesloten is, kan je veel brengen. Als je hart meedoet, kijk je anders. Voor het maken van werkelijke verbinding met anderen maar ook met jezelf is ons hart de sleutel.

Doe maar eens het volgende experiment. Maak in gedachten contact met iemand van wie je houdt, bijvoorbeeld je kind, geliefde, een goede vriend(in) of je hond. Je hart opent zich en vult je met warmte. Je kijkt anders. Je bent anders in je lijf. Aangesloten. Verbonden.

Er zijn allerlei redenen waarom we ons hart sluiten. Ons vertrouwen is onderweg beschaamd geraakt, we hebben ons leeg gegeven, we hebben aangenomen dat we niet goed zijn zoals we zijn of we zijn misschien verdoofd door een ingrijpende gebeurtenis. Een goede bescherming is het dan om ons hart te sluiten. Maar we ontzeggen ons daarmee ook veel. We merken dat er ‘iets’ ontbreekt. Het wordt grijzig van binnen. Wanneer we ons hart weer meer kunnen openen – en soms kost dat tijd – ervaren we verbinding. We laten liefde, blijdschap en verwondering toe. We voelen ons gevoed door alles om ons heen. Ik wens je toe dat je hart zo open staat, dat elke ontmoeting een klein gedicht is.

Comments

  1. Natasja Gundelach zegt:

    Wat een prachtige column! Hartverwarmend!
    Dank…

    Warme groet,
    Natasja

  2. Hoi Odette, leuk om wat van je te lezen. Klopt wat je schrijft – en een mooie observatie van je dochter :-)
    Ik merk zelf dat het ook voor mijn oren geldt (of misschien zijn oren en hart sterk verbonden, sterker dan ogen en hart. Iemand zei zelfs eens: wat je ogen mooi vinden wil je hart niet hebben. Niet …)
    Als ik besluit open naar iemand te luisteren, en niet steeds iets te vinden/denken/betwijfelen/oordelen, dan ga ik ook echt anders luisteren. Mijn lichaam wordt rustiger, ik hoor beter wat iemand precies zegt. Dat is misschien hetzelfde als je hart openzetten. En dan hoeft het niet eens iemand te zijn die “dichtbij staat” of “belangrijk voor mij is”. Misschien zijn dat ook al uit-sluitende oordelen :-)

    Dank voor je mooie kolom.

    Groet,
    Johan Olie (ken je me nog?)

    • Hoi Johan,
      Wat leuk om van jou te (h)oren! :-) Mooi hoe jij de relatie tussen (h)oren en het openen van je hart ervaart. Door je besluit je meer open te stellen, je intentie te luisteren zonder oordeel ontstaat er een andere dynamiek of die ander je nou vertrouwd is of niet en bij jezelf komt er rust. Prachtig en herkenbaar! Je geeft ook mooi inzicht in hoe jij het ‘mechaniek’ van je hart kunt ‘bedienen’. Het houdt me bezig op wat voor manieren dat allemaal kan. In ieder geval: oefening baart kunst! Bedankt voor je reactie, veel groeten, Odette

  3. Jessica Albers zegt:

    Hallo Odette,
    Heel mooi hoe je beschrijft dat het je bewust worden van het wel of niet openstellen van je hart je veel kan brengen. Ik herken hier veel in.
    In mijn werk in de Psychiatrie heb ik dagelijks gesprekken met mensen. Daarbij vind ik het belangrijk en noodzakelijk dat ik mij afstem op hen. Dit vraagt dat ik me openstel voor in feite de hele persoon. Daarbij kijk en luister ik natuurlijk goed maar er is meer. Om werkelijk de essentie te kunnen vatten van wat iemand zegt moet, wil ik ook mijn gevoel, intuïtie (hart) openen.
    Vroeger had ik hier veel moeite mee. Ik voelde me dan kwetsbaar en het kostte me veel energie.
    Inmiddels heb ik geleerd mijn energie bij me te houden (niet helemaal “in iemand te kruipen”) maar me toch echt open te stellen. Hierbij vertel ik ook wel eens over mijn eigen ervaringen
    ergens mee, iets wat ik vroeger niet snel zou doen. Wat ik merk is dat mensen na een gesprek waarbij we een echte uitwisseling hebben gehad ook op “gevoelsniveau” dit mij ook vertellen.
    Zelf geniet ik erg van gesprekken waarbij ik voel heb dat we elkaar hebben begrepen door de verbinding die tot stand is gekomen. Dat is één van de dingen die voor mij het werk geweldig maken.
    groet en bedankt voor je column,
    Jessica

    • Hallo Jessica,
      Dank je wel voor je reactie. Jouw verhaal als professional in de Psychiatrie laat prachtig zien dat je openstellen en verbinden met de ander en eerlijk zelfonderzoek werkelijk ruimte biedt en helpt. Twee kanten op. In veel opleidingen in het werken met mensen krijg je volgens mij nog steeds de boodschap mee dat je emotioneel niet betrokken mag raken bij een cliënt. Je moet koel en zakelijk het probleem van de cliënt kunnen analyseren en oplossen. Emoties kunnen dat proces vertroebelen, is het idee. Je moet ‘professionele distantie’ betrachten. Gelukkig komen we er steeds meer achter dat dat juist niet goed werkt. Dat je hart en je hele persoon erbij mag zijn. Dus we moeten die ‘professionele distantie’ ont-leren :-) Wat dat betreft kunnen we het niet vaak genoeg tegen elkaar zeggen, want voordat je het weet heeft deze norm over wat professioneel is toch vat op je. Ben benieuwd hoe jij hier tegen aan kijkt. En misschien heb ik een achterhaald beeld hiervan. Hartelijke groet, Odette

      • Jessica Albers zegt:

        Ook ik heb in mijn opleiding meegekregen profesionele afstand te houden. Nu is dat ook zeker niet in alle gevallen onzin. Bij mensen met bv een zgn anti-sociale persoonlijkheid is het zelfs heel nuttig om in principe neutraal te blijven in je bejegening. Ook bij mensen die heel gevoelig zijn voor prikkels is het goed niet te veel “expressed emotions te le laten zien” Toch kan je dan nog steeds laten merken dat je er echt bent voor iemand zodat er niet alleen een functioneel contact is. Omdat ik ook les geef bij de HAN kan ik gelukkig vaak vertelen over mijn ervaring en zo een beetje bijdragen aan een andere open houding.
        Wat ook helpt is dat cliënten veel meer betrokken worden bij bv hun behandelplan.Er wordt minder over en meer met cliënten gepraat.

        groet en een fijne dag,
        Jessica

Laat een reactie achter aan Natasja Gundelach Reactie annuleren

*