Ergens over heen praten: wat het oplevert en wat het kost

Meestal praatte ze er overheen visual column Odette Meyer

Ik heb ontdekt dat ik makkelijk ergens overheen praat. Zo makkelijk dat ik vaak niet eens meer weet waarover. Wat het is dat aan mijn aandacht ontsnapt. Ik heb ook ontdekt dat ik beslist niet de enige ben die dat doet.

Simpel voorbeeld. Iemand vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg: “Goed. Lekker druk bezig. Bla bla bla.” Wat ik niet zeg is dat ik me gisteren driewerf klote heb gevoeld. Op mijn vrije dag notabene. In dit voorbeeld is ‘het er overheen praten’ voor mezelf in ieder geval nog duidelijk. Voor de ander hoogstwaarschijnlijk ook. Ergens voelen we in de ‘onderstroom’ haarfijn aan dat wat de ander zegt niet klopt. Door de uitstraling, blik in de ogen of tone of voice (in mijn geval net iets te vrolijk opgeschroefd) weten we dat. Meestal praten we als vragensteller daar op onze beurt overheen.

Wat het me oplevert: ik hoef de ‘confrontatie’ niet aan te gaan. Ik denk dat ik zo de ander niet belast met mijn slechte bui. Of dat ik de ander ‘spaar’ door bijvoorbeeld niet te zeggen wat mij aan hem of haar opvalt. En door er over heen te praten, kan ik voor mezelf net doen alsof het er niet is…

Wat het kost. Daar kom ik dan vervolgens vaak op de hardere manier achter. Ik voel me eenzamer, want ik zeg niet hoe ik me werkelijk voel. Ik raak stapje voor stapje het contact met mezelf kwijt. Het wordt een kluwen van binnen: wat ik voel, vind of denk is diffuus. De kans is groot dat ik dan overschakel naar meer bla bla bla.

Let maar eens op hoe vaak je zelf of een ander over iets heen praat. En dat juist datgene wat niet uitgesproken wordt het meest waardevol blijkt. Tenminste als je het uitspreekt. Ben benieuwd naar je ervaringen!

Comments

  1. Mark van Roosmalen zegt:

    Ik geloof dat er sprake is van niveauverwarring. Als ik in het dorp iemand tegenkom die vraagt hoe het met me gaat, is dat een begroetingsritueel, een opstapje dat belangstelling suggereert. Jezelf kwalijk nemen dat je niet naar waarheid hebt beantwoord is het misverstaan van de vraag. Als de cassiere van de super je ‘een prettige avond toewenst,’ doet ze dat even gemeend-gedachteloos en ga je niet vertellen dat je vriend het zojuist heeft uitgemaakt en dat je opziet tegen de avond.

    Doe je het om een ander niet te belasten? Of omdat je een vervelend gevoel krijgt te denken dat je een ander belast? Dat jij daar de oorzaak van bent?
    Ik heb een andere truuc. Ik hou dingen voor me omdat ik geloof dat het anderen niet interesseert. Kan ik me heerlijk zielig voelen. Maar als ik mijn vrouw of vrienden vertel wat me dwars zit en ik vraag er aandacht voor. ( ik moet even wat kwijt. Ik zit er echt mee) dan val ik van de ene positieve verrassing in de andere.
    Dat spreek ik iemand op een ander niveau aan dan als toevallige ontmoeting ‘ergens naar toe.’ Voor mij is het juist omdàt het zo waardevol is wat me bezig houdt, dat het vertellen een risico inhoudt dat het niet gehoord/begrepen wordt. Je bent dan erg kwetsbaar.

    • Beste Mark,
      Wat leuk om je reactie te lezen en dat je jouw truc deelt hoe jij ergens over heen praat of dingen voor je houdt. Volgens mij heeft iedereen zo zijn eigen truc die beschermt tegen niet gehoord/begrepen te worden. Ik geloof dat als je je vaker daarin kwetsbaar opstelt, er meer positieve verassingen volgen. Natuurlijk zal daar dan ook de kous op de kop bij zitten van het niet gehoord/begrepen te worden, maar daar staan dan die andere ervaringen naast. En het niet nemen van dat risico heeft ook een prijs. Mooi om te lezen hoe jij daarin voor jezelf zorgt: ‘iemand op dat andere niveau aanspreken’ zodat de kans om begrepen te worden ook groot is. Thanx voor je reactie!

      • Odette,
        Lees nu pas je reactie en ik moet je zeggen, het onderwerp is nog steeds actueel. Wat jij beschrijft en waar ik op reageerde zijn de uitingen van iets wat daaronder ligt. Voor mij is het de grondidee dat ik niet de moeite waard ben die ik graag bevestigd wil zien in het soort ontmoetingen zoals jij die beschrijft. En slim als ik ben geef ik daar de draai aan van ‘ik wil niemand lastig vallen.’ Tegelijkertijd heb ik een sterke behoefte aan aandacht, aan bevestiging. Als ik die -als schrijver- krijg besef ik dat het me niet om de aandacht van anderen gaat, maar om de vrede in mezelf.
        Als ik van een ander verwacht dat die me zal geven wat ik mezelf ontzeg, ben ik voortdurend teleurgesteld. Heel langzaam durf ik dat onderliggende lege gat aan te kijken. Niemand kan daarbij mijn handje vasthouden. En heel soms is er een ervaren dat wat ‘een eng donker gat’ lijkt dat helemaal niet is. Dat er een vrede is waar ik geen grip op heb en die schijnbaar naar believen komt en gaat.
        Tuurlijk blijven die ongemakkelijke interacties bestaan, maar ik val er steeds minder mee samen.
        Wonderlijk. Ik kan niets ‘doen’ en tegelijkertijd ben ik voortdurend attent om die valkuil te herkennen op de bodem waarvan gelijk en ongelijk, erkenning, miskenning, wel-niet van jezelf houden en al dat soort tegenstellingen bestaansrecht vinden.
        Ik weet nu dat als ik me chaotisch of ongelukkig voel, dat voorbij gaat en als ik me gelukkig voel, gaat dat ook voorbij. Ik kan daar dus niet op steunen. Dat schijnt het hoofdbestanddeel van een Ik te zijn. Dat het niets vasts in zichzelf heeft dat consistent is. Godzijdank is er ‘iets’ wat daar naar kan kijken zonder zelf van slag te geraken.

        Kijk, en nu vraag ik me dus af of ik dit wel allemaal moet schrijven aan iemand die ik niet eens ken. Wat die wel niet zal denken. Huppekee!! Enter!!

        • odette zegt:

          Hoi Mark,
          Ik heb je reactie al een hele tijd geleden gelezen, moet ik je zeggen :-) Ik wilde de rust en tijd nemen om je reactie op me in te laten werken. Erg mooi wat je schrijft en herkenbaar. Als ik teken is er altijd ‘iets’ wat meekijkt en alles goed vindt en nergens door van slag raakt. ‘Het’ is er gewoon. Heb jij dat met schrijven ook? Als we vanuit innerlijke vrede en de wetenschap dat die komt en gaat en je die niet kunt ‘eisen’ van een ander met elkaar kunnen communiceren, dan ziet de wereld er heel anders uit. Fijn dat je op Enter!! hebt gedrukt.

  2. Hallo, ik lees dit nu pas, en wil ook even reageren,het lijkt wel of iedereen steeds meer met zichzelf bezig is.als iemand vraagt hoe het gaat en je zegt bv. Dat je een behoorlijke koppijn hebt, krijg je gelijk een heel verhaal te horen dat diegene dat ook verleden week had en blala je komt niet meer aan het woord.Nog 1, er vraagt iemand aan je waar je naar toe ben geweest met vakantie en ik wil enthousiast vertellen over mijn reis naar italie.Ooo toevallig kent diegene ook iemand die geweest is en heeft het zo slecht gehad, en dan ben ik gelijk monddood. Gister met 2 vriendinnen geluncht. Lekker bijkletsen , nou niet echt om de 2 tellen word er op de mobiel gekeken. Geen gesprek mogelijk. Laat wat van je horen inderdaad je kan beter iemand bellen dan word er wel geluisterd. Oke dit wilde ik even kwijt.

Speak Your Mind

*