Dolce far Niente zalig nietsdoen ook thuis

Vorige week nog was ik op vakantie in Italië bij het Gardameer. Het was de eerste keer dat we daar waren. Een prachtige plek. Geen wonder dat half Nederland daar jaarlijks naar toegaat. Onze mobilhome keek uit over het meer en elke avond vergaapten we ons aan een zonsondergang die ik de laatste jaren alleen nog maar van plaatjes op kalenders kende.

Ook ’s avonds rond een uur of acht was het nog heerlijk om op een luchtbedje te dobberen op het water. Op de tekening mijn schoonzus Wilma (links) en ik (rechts) op een luchtbed. Als ik dan zo lekker lig, kijk ik af en toe door mijn oogwimpers heen en dan zie ik de rondingen van mijn lijf in mijn favoriete badpak, ik zie mijn knieën en mijn voeten, mijn (eindelijk weer eens) gelakte teennagels. Het beeld gaat over in eindeloos blauw water en de weerspiegeling van de gouden avondzon. Dolce far niente. Helemaal niks. Niks hoeven. Niks moeten. Luieren. Zalig of eigenlijk ‘zoet’ nietsdoen, zoals de Italianen het noemen.

Nou ja, helemáál niets doen… Daar zo dobberend kwamen er spontaan een paar vragen bij mij op.
* Is het nodig om 1200 km te rijden om in die zalige staat van nietsdoen te komen?
* Maakt het uit in welke omgeving je bent?
* Helpt het als je Italiaans bent?

Mijn voorlopige antwoorden

Nee, het is niet nodig om daar voor 1200 km te rijden maar het helpt wel. Thuis kan ik ook goed luieren, maar er is ook (zichtbaar) altijd wel wat te doen. Door 1200 km te rijden laat je alles achter je en zijn al die 1000 en 1 klusjes uit het zicht.

Nee, het maakt niet uit in welke omgeving je bent, je kunt overal luieren. Maar een meer, zomers weer, prachtige vergezichten, lekker eten, goed gezelschap and last but not least geplande vrije weken helpen natuurlijk wel fántástisch.

Ja, volgens mij helpt het enorm als je Italiaans bent. In onze Nederlandse cultuur hebben we namelijk met de paplepel ingegoten gekregen dat je mag pas rusten na gedane arbeid. Maar ja het werk is nóoit af! Wij kennen in de taal ook bijna geen positieve uitdrukkingen vergelijkbaar met ‘zalig nietsdoen’. Eerder roepen deze uitdrukkingen negatieve associaties op zoals lanterfanten, je tijd verlummelen, en het nog opjagender ‘stilstand is achteruitgang’. En dat terwijl wetenschappers er steeds meer achter komen dat tijdens dat ‘zalige nietsdoen’ ons onbewuste met belangrijke verwerkingsprocessen aan de gang gaat waardoor wij slimmer en creatiever zijn! Veel slimmer en creatiever dan wanneer we continu druk bezig zijn.

Conclusie: Dolce far Niente – zeker thuis doen!

Ja natuurlijk, maar straks begint het weer. Werk, school, alle sportclubs van de kids, muzieklessen. Help! Hoe houd ik het Dolce far Niente thuis vast zeker ook nu ik weet dat het mij slimmer en creatiever maakt en het dus helemaal geen verspilling van tijd is? (Bye bye schuldgevoel)
Dat verschilt per persoon. In ieder geval is het een kunst die je onder de knie krijgt door het aandacht te geven en te ervaren wat werkt. Mij helpen regelmatige (digitale) sabbaticals, en liefst wekelijks een lege dag, dus vanaf nu is die maandag weer voor mij. Structuur daarin brengen door te plannen is voor mij belangrijk. Ook geniet ik enorm wanneer ik er met aandacht ben en me door niks en niemand laat opjutten, en al helemaal niet door mezelf. Ik kijk en probeer alles te doen met een ruime blik, alsof ik nog steeds op mijn  luchtbedje dobber op het meer.

Tot slot nog een uitspraak van de journalist/filosoof Sebastien Valkenberg: “Wie de kunst beheerst van dolce far niente, ofwel het zalige nietsdoen, beseft dat een leven lang luieren geen voldoening geeft. Het krijgt pas zijn glans bij de gratie van het volle leven met afspraken, verplichtingen en deadlines.” Een beetje onitaliaans, maar het zet het wel in perspectief. Nu ga ik weer even lummelen.

Reacties

  1. Love this!

  2. Hoi Odette,

    Wat een zalig blog!

    Nu eerst nog werken aan werk en dan morgen lekker mijn DFN-dag! Mijn zalig nietsdoen dag!

    Groetjes, Minei

Laat wat van je horen

*