over het openen en sluiten van je hart

Drawing Heart - by Odette Meyer

“Je hart is toch een spier?” vroeg onze dochter (16) laatst. In de manier waarop ze de vraag stelde klonk door dat ze het antwoord wist: ja het hart is een spier en tegelijk zoveel meer dan dat.

Je bewust zijn van de momenten waarop je hart meer open of juist meer gesloten is, kan je veel brengen. Als je hart meedoet, kijk je anders. Voor het maken van werkelijke verbinding met anderen maar ook met jezelf is ons hart de sleutel.

Doe maar eens het volgende experiment. Maak in gedachten contact met iemand van wie je houdt, bijvoorbeeld je kind, geliefde, een goede vriend(in) of je hond. Je hart opent zich en vult je met warmte. Je kijkt anders. Je bent anders in je lijf. Aangesloten. Verbonden.

Er zijn allerlei redenen waarom we ons hart sluiten. Ons vertrouwen is onderweg beschaamd geraakt, we hebben ons leeg gegeven, we hebben aangenomen dat we niet goed zijn zoals we zijn of we zijn misschien verdoofd door een ingrijpende gebeurtenis. Een goede bescherming is het dan om ons hart te sluiten. Maar we ontzeggen ons daarmee ook veel. We merken dat er ‘iets’ ontbreekt. Het wordt grijzig van binnen. Wanneer we ons hart weer meer kunnen openen – en soms kost dat tijd – ervaren we verbinding. We laten liefde, blijdschap en verwondering toe. We voelen ons gevoed door alles om ons heen. Ik wens je toe dat je hart zo open staat, dat elke ontmoeting een klein gedicht is.