Zorgeloos in het hier en nu leunen

 
Met een dubbelklik op de tekening krijg je een groter beeld.

Dat ik zorgeloos in het hier en nu leun komt omdat ik ook echt weinig zorgen heb. Ik prijs me rijk. Onze kinderen gaan goed. Mijn ouders zijn allebei gezond ondanks hun hoge leeftijd. Het gaat goed met mijn vrienden. Ik heb hartstikke leuk werk. Hoe komt het dan toch dat ik me zo vaak uit die diepe ontspanning laat halen? Ik heb er een tijdje op gelet en het komt door wat ik ‘mijn spookjes’ ben gaan noemen. Zodra ik ontspan komen ze. Zoals het spookje van ‘het is niet goed genoeg’. Hup, ik spring uit mijn stoel! Om de was te doen, een artikel bij te schaven, toch nog even het huis opruimen. Mijn spookjes geven me voordat ik het in de gaten heb een vervelend gevoel. Maar als je gewoon een beetje op ze gaat letten, ze van een afstand bekijkt verliezen ze hun macht. Als je het goed bekijkt zijn het er maar een beperkt aantal en ze zijn niet eens creatief! De hele tijd is het dezelfde gedachte, hetzelfde spookje dat me op komt zoeken. Ook als er objectief weinig echte zorgen zijn! Hoe zal ik me nog kunnen ontspannen als er échte zorgen zijn, vraag ik me wel eens af. Ook een spookgedachte trouwens. Voorlopig dus maar zorgeloos in het hier en nu leunen.

Wanneer ervaar jij alle TIJD van de wereld?

uitdrukking-visual-column-odette-meyer

Ik vind het begrip TIJD al jaren fascinerend. Beheers ik de tijd of beheerst de tijd mij? Wanneer hebben we een gezonde en vruchtbare relatie met tijd? Hoe komt het toch dat we allemaal chronisch gebukt gaan onder een gevoel van tekort aan tijd?

Toen ik jaren geleden van een burn-out aan het herstellen was, realiseerde ik mij hoe zeer ik me had laten opjagen door de klok, mijn overvolle agenda en het voortdurend aanwezige gevoel ‘geen tijd te hebben’.

Deze tekening die ik toen maakte was het slot van een proces waarin het juk van de tijd van me afviel. Een diepe ‘reset’ waarin ik weer contact maakte het gevoel alle tijd van de wereld te hebben. Ik besloot me niet meer te laten opjagen en mijn eigen tempo te creëren. Rust, niks doen, stilte, dingen doen waar ik van houd of spontaan dingen doen die in het moment opkomen zijn de vaste bestanddelen geworden in mijn leven.

Tot mijn grote verrassing kreeg ik toen veel meer voor elkaar terwijl ik mijn tempo aanzienlijk vertraagde. Nu weet ik dat tijd buigzaam is: we kunnen haar veel meer naar onze hand zetten. We zijn vergeten dat tijd een door mensen gemaakt ‘construct’ is.

Er komt gelukkig steeds meer oog voor het feit dat het juk van de kloktijd, waar we allemaal in meer of mindere mate onder gebukt gaan, in hoge mate wordt bepaald door economische waarden als efficiëntie en hoe dit ten koste gaat van de menselijke maat. Tijd is geld. We zijn daardoor tijd die niet op een productieve manier gebruikt wordt gaan ervaren als verspilde tijd! Het zit zo diep geworteld in onze cultuur dat we ons schuldig voelen wanneer we even niks doen…

Hier 2 prachtige documentaires over TIJD die elk vanuit een andere invalshoek laten zien wat er aan de hand is. Eén die je helemaal kunt zien: Dus ik ben….Mijn agenda van Stine Jensen. En de trailer van Burning Out, de documentaire van Jérome Lemaire over een ziekenhuis in Parijs waarin de mensen opgebrand raken door de focus op geld en efficiency ten koste van de menselijke maat.

Ik doe ook een oproep. Zeker als je je herkent in wat ik schrijf: het is belangrijk om weer baas te worden over je eigen tijd. Dus wordt – net als ik – een ‘Time Rebel’ en creëer je eigen tempo van leven! Wordt super eigenwijs als het gaat om JOUW tijd en die van je dierbaren. We leven per slot van rekening maar één keer.

Rust en beweging of rust IN beweging?

Ze dook in de beweging - Odette Meyer

Het leven kan best hectisch zijn. Volle agenda, files, drukke parkeerplaatsen wanneer je boodschappen doet, je post afhandelen, alles wat je wilt of moet doen, keuzes waar je voor staat, alles wat er in de wereld om ons heen gebeurt. Veel beweging dus. Veel waan van de dag ook. Hoe vaak hoor je mensen niet zeggen, zeker over hun werk: ‘ we lopen als een kip zonder kop te rennen’.

Onze agenda’s lijken aan te geven dat wij het leven kunnen maken, plannen of sterker nog: beheersen. Iedereen die zelf ooit ernstig ziek is geworden of een dierbaar iemand heeft die ernstig ziek is geworden weet wel beter. Tegelijkertijd bekruipt mij soms het gevoel dat ik geleefd word door mijn agenda. Helemaal niet dat ik die beheers. Dan verzet ik mij ertegen. Ik wil rust. Niksen. Op een bankje in de zon voor me uit staren. Ik houd van rust. Even geen prikkels. Alleen ik die niks hoeft. Rust brengt mij in contact met wat onder de oppervlakte van het dagelijkse leven ligt.

Het lijkt daarin dan wel of rust en beweging elkaar bevechten, tegenpolen zijn. Als ik in actie ben, is er geen rust. Als ik rust, staat alles stil, is er geen beweging. Zo ‘digitaal’ omgaan met rust en beweging lijkt ook een vorm van willen beheersen, niet durven vertrouwen op de grotere stroom van het leven.

Ze dook in de beweging. Voor mij een uitdrukking van me overgeven aan de stroom, de beweging van het leven. In plaats van me verzetten duik ik er in. Geen idee wat en waar het me brengt. Maar wel vanuit vertrouwen. Een stuurloos sturen. Ze zeggen dat het in het oog van de orkaan rustig is. Dat is mijn verlangen: rust in beweging. Wat is jouw verlangen?

Doen wat je het liefste wilt

Ze wilde vaker tekenen (liefst elke dag) - Odette Meyer

Bij mij speelt al langer dat ik vaker wil tekenen. In het tekenen geef ik beelden aan wat ik voel, vind, ervaar en denk. Ongecensureerd. Ik ‘verzin’ eigenlijk nooit wat, als ik teken komen de beelden en teksten als vanzelf. Voordat ik start ervaar ik een drempel. Eenmaal bezig ga ik er in op en vergeet ik de tijd. Ik máák. Terwijl ik bezig ben, hoor ik mijn kritische stem van alles opmerken, maar het raakt me niet, ik werk door, de stroom van ‘wat gemaakt wil worden’ is groter, en ik ben er op aangehaakt. ‘s Nachts slaap ik als een roosje en als ik de volgende dag naar mijn tekening kijk, word ik blij.

Ik weet diep in mijn hart wel wat mij tegenhoudt om vaker te tekenen. Twee beperkende overtuigingen. “Tekenen is niet nuttig, het brengt geen brood op de plank.” En: “Het heeft toch geen zin.“ O, en al schrijvende schiet me er nog een te binnen: “Wat een genavelstaar zeg, ga wat nuttigs doen!” Deze klinkt als een variant op de eerste.

Als ik deze overtuigingen open en bloot op tafel leg voor nader zelfonderzoek, merk ik dat ze gevoelens van angst, hopeloosheid en minderwaardigheid bij me oproepen. Ik kan het in mijn buik voelen. Die drempel ga ik dus over, als ik teken. Ik doe dat door ze te (h)erkennen. “Hé, daar zijn jullie weer!” Ze smelten dan. Worden zachter.

Ben benieuwd wat jij graag vaker zou willen doen en wat jou dan tegenhoudt. En hoe jij de drempel slecht.

Ook ben ik ontzettend benieuwd hoe het eruit ziet als steeds meer mensen werkelijk gaan doen wat ze het liefste doen. Volgens mij gaan er steeds meer lichtjes aan die betekenisvol zijn voor wat we in deze tijd nodig hebben.