Zorgeloos in het hier en nu leunen

 
Met een dubbelklik op de tekening krijg je een groter beeld.

Dat ik zorgeloos in het hier en nu leun komt omdat ik ook echt weinig zorgen heb. Ik prijs me rijk. Onze kinderen gaan goed. Mijn ouders zijn allebei gezond ondanks hun hoge leeftijd. Het gaat goed met mijn vrienden. Ik heb hartstikke leuk werk. Hoe komt het dan toch dat ik me zo vaak uit die diepe ontspanning laat halen? Ik heb er een tijdje op gelet en het komt door wat ik ‘mijn spookjes’ ben gaan noemen. Zodra ik ontspan komen ze. Zoals het spookje van ‘het is niet goed genoeg’. Hup, ik spring uit mijn stoel! Om de was te doen, een artikel bij te schaven, toch nog even het huis opruimen. Mijn spookjes geven me voordat ik het in de gaten heb een vervelend gevoel. Maar als je gewoon een beetje op ze gaat letten, ze van een afstand bekijkt verliezen ze hun macht. Als je het goed bekijkt zijn het er maar een beperkt aantal en ze zijn niet eens creatief! De hele tijd is het dezelfde gedachte, hetzelfde spookje dat me op komt zoeken. Ook als er objectief weinig echte zorgen zijn! Hoe zal ik me nog kunnen ontspannen als er échte zorgen zijn, vraag ik me wel eens af. Ook een spookgedachte trouwens. Voorlopig dus maar zorgeloos in het hier en nu leunen.

Sein veilig

Sein veilig visual column Odette Meyer

Het teken

Ik heb erop gewacht
maar het kwam niet

Ik zette me schrap
maar het kwam niet

Ik trok me op voorhand al terug
maar het kwam niet

Iedere keer opnieuw
heb ik gewacht
me schrap gezet

Mezelf teruggetrokken
nog voor ik het wist

Maar het kwam niet

Niet de afwijzing
niet de veroordeling
‘je bent het niet waard’
of het gevreesde
‘je hoort er niet bij’

Ik heb erop gewacht
maar het kwam niet

Nu ben ik het alleen zelf nog
die wacht op mij
die wacht op het teken
‘alles oké’

Pak die moed en begin

Heb jij dat ook? Er zijn dingen in je leven die je wil doen maar je doet ze niet. En omdat je ze al zo lang niet doet, begin je er niet eens meer aan. Het feit dat je ze niet doet is uitgangspunt geworden. Terwijl je ergens feilloos weet: als ik ze doe, ben ik een gelukkiger, completer mens. Meer mezelf. Beter gehumeurd. En dat draagt weer positief bij aan je omgeving.

Een simpel voorbeeld. Na de geboorte van onze twee zoons (nu allebei 14 jaar) heb ik elf jaar lang niet gesport. Last van mijn rug was de aanleiding, maar gaandeweg merkte ik dat mijn ‘slechte’ rug een excuus werd om te verklaren aan anderen dat het echt niet kon (zelf wist ik wel beter).

Het feit dat ik lang niets had gedaan, werd een reden om het niet te doen. Het legde me als het ware lam.

Een prettig soort boosheid kan in dit soort situaties helpen. Een liefdevolle schop onder je kont die je in beweging zet. Pak die moed en begin.

Bij hardlopen gaat het om een simpel, concreet voorbeeld. Helemaal belangrijk is die moed bij minder grijpbare zaken. Ik denk dan aan het loslaten van patronen die vaak een leven lang met je mee reizen en pijn veroorzaken. Zoals bijvoorbeeld in mijn geval de overtuiging ‘ik ben niet goed genoeg’. In mijn leven heb ik zo goed en kwaad als ik kon met deze overtuiging gedeald maar lange tijd niet de bron ervan kunnen omarmen. Deze tekening nodigt mij uit om in het hier en nu mezelf te accepteren zoals ik ben inclusief wie ik (nog) niet ben. Juist dat laatste – accepteren wie ik (nog) niet ben – geeft ruimte en brengt me in beweging.

Wat het sporten betreft: in drie maanden tijd lukte het me om van niks naar 10 km hardlopen te gaan – in mijn eigen tempo uiteraard ;-).