Wanneer ervaar jij alle TIJD van de wereld?

uitdrukking-visual-column-odette-meyer

Ik vind het begrip TIJD al jaren fascinerend. Beheers ik de tijd of beheerst de tijd mij? Wanneer hebben we een gezonde en vruchtbare relatie met tijd? Hoe komt het toch dat we allemaal chronisch gebukt gaan onder een gevoel van tekort aan tijd?

Toen ik jaren geleden van een burn-out aan het herstellen was, realiseerde ik mij hoe zeer ik me had laten opjagen door de klok, mijn overvolle agenda en het voortdurend aanwezige gevoel ‘geen tijd te hebben’.

Deze tekening die ik toen maakte was het slot van een proces waarin het juk van de tijd van me afviel. Een diepe ‘reset’ waarin ik weer contact maakte het gevoel alle tijd van de wereld te hebben. Ik besloot me niet meer te laten opjagen en mijn eigen tempo te creëren. Rust, niks doen, stilte, dingen doen waar ik van houd of spontaan dingen doen die in het moment opkomen zijn de vaste bestanddelen geworden in mijn leven.

Tot mijn grote verrassing kreeg ik toen veel meer voor elkaar terwijl ik mijn tempo aanzienlijk vertraagde. Nu weet ik dat tijd buigzaam is: we kunnen haar veel meer naar onze hand zetten. We zijn vergeten dat tijd een door mensen gemaakt ‘construct’ is.

Er komt gelukkig steeds meer oog voor het feit dat het juk van de kloktijd, waar we allemaal in meer of mindere mate onder gebukt gaan, in hoge mate wordt bepaald door economische waarden als efficiëntie en hoe dit ten koste gaat van de menselijke maat. Tijd is geld. We zijn daardoor tijd die niet op een productieve manier gebruikt wordt gaan ervaren als verspilde tijd! Het zit zo diep geworteld in onze cultuur dat we ons schuldig voelen wanneer we even niks doen…

Hier 2 prachtige documentaires over TIJD die elk vanuit een andere invalshoek laten zien wat er aan de hand is. Eén die je helemaal kunt zien: Dus ik ben….Mijn agenda van Stine Jensen. En de trailer van Burning Out, de documentaire van Jérome Lemaire over een ziekenhuis in Parijs waarin de mensen opgebrand raken door de focus op geld en efficiency ten koste van de menselijke maat.

Ik doe ook een oproep. Zeker als je je herkent in wat ik schrijf: het is belangrijk om weer baas te worden over je eigen tijd. Dus wordt – net als ik – een ‘Time Rebel’ en creëer je eigen tempo van leven! Wordt super eigenwijs als het gaat om JOUW tijd en die van je dierbaren. We leven per slot van rekening maar één keer.

Dolce far Niente zalig nietsdoen ook thuis

Vorige week nog was ik op vakantie in Italië bij het Gardameer. Het was de eerste keer dat we daar waren. Een prachtige plek. Geen wonder dat half Nederland daar jaarlijks naar toegaat. Onze mobilhome keek uit over het meer en elke avond vergaapten we ons aan een zonsondergang die ik de laatste jaren alleen nog maar van plaatjes op kalenders kende.

Ook ’s avonds rond een uur of acht was het nog heerlijk om op een luchtbedje te dobberen op het water. Op de tekening mijn schoonzus Wilma (links) en ik (rechts) op een luchtbed. Als ik dan zo lekker lig, kijk ik af en toe door mijn oogwimpers heen en dan zie ik de rondingen van mijn lijf in mijn favoriete badpak, ik zie mijn knieën en mijn voeten, mijn (eindelijk weer eens) gelakte teennagels. Het beeld gaat over in eindeloos blauw water en de weerspiegeling van de gouden avondzon. Dolce far niente. Helemaal niks. Niks hoeven. Niks moeten. Luieren. Zalig of eigenlijk ‘zoet’ nietsdoen, zoals de Italianen het noemen.

Nou ja, helemáál niets doen… Daar zo dobberend kwamen er spontaan een paar vragen bij mij op.
* Is het nodig om 1200 km te rijden om in die zalige staat van nietsdoen te komen?
* Maakt het uit in welke omgeving je bent?
* Helpt het als je Italiaans bent?

Mijn voorlopige antwoorden

Nee, het is niet nodig om daar voor 1200 km te rijden maar het helpt wel. Thuis kan ik ook goed luieren, maar er is ook (zichtbaar) altijd wel wat te doen. Door 1200 km te rijden laat je alles achter je en zijn al die 1000 en 1 klusjes uit het zicht.

Nee, het maakt niet uit in welke omgeving je bent, je kunt overal luieren. Maar een meer, zomers weer, prachtige vergezichten, lekker eten, goed gezelschap and last but not least geplande vrije weken helpen natuurlijk wel fántástisch.

Ja, volgens mij helpt het enorm als je Italiaans bent. In onze Nederlandse cultuur hebben we namelijk met de paplepel ingegoten gekregen dat je mag pas rusten na gedane arbeid. Maar ja het werk is nóoit af! Wij kennen in de taal ook bijna geen positieve uitdrukkingen vergelijkbaar met ‘zalig nietsdoen’. Eerder roepen deze uitdrukkingen negatieve associaties op zoals lanterfanten, je tijd verlummelen, en het nog opjagender ‘stilstand is achteruitgang’. En dat terwijl wetenschappers er steeds meer achter komen dat tijdens dat ‘zalige nietsdoen’ ons onbewuste met belangrijke verwerkingsprocessen aan de gang gaat waardoor wij slimmer en creatiever zijn! Veel slimmer en creatiever dan wanneer we continu druk bezig zijn.

Conclusie: Dolce far Niente – zeker thuis doen!

Ja natuurlijk, maar straks begint het weer. Werk, school, alle sportclubs van de kids, muzieklessen. Help! Hoe houd ik het Dolce far Niente thuis vast zeker ook nu ik weet dat het mij slimmer en creatiever maakt en het dus helemaal geen verspilling van tijd is? (Bye bye schuldgevoel)
Dat verschilt per persoon. In ieder geval is het een kunst die je onder de knie krijgt door het aandacht te geven en te ervaren wat werkt. Mij helpen regelmatige (digitale) sabbaticals, en liefst wekelijks een lege dag, dus vanaf nu is die maandag weer voor mij. Structuur daarin brengen door te plannen is voor mij belangrijk. Ook geniet ik enorm wanneer ik er met aandacht ben en me door niks en niemand laat opjutten, en al helemaal niet door mezelf. Ik kijk en probeer alles te doen met een ruime blik, alsof ik nog steeds op mijn  luchtbedje dobber op het meer.

Tot slot nog een uitspraak van de journalist/filosoof Sebastien Valkenberg: “Wie de kunst beheerst van dolce far niente, ofwel het zalige nietsdoen, beseft dat een leven lang luieren geen voldoening geeft. Het krijgt pas zijn glans bij de gratie van het volle leven met afspraken, verplichtingen en deadlines.” Een beetje onitaliaans, maar het zet het wel in perspectief. Nu ga ik weer even lummelen.

Doen wat je het liefste wilt

Ze wilde vaker tekenen (liefst elke dag) - Odette Meyer

Bij mij speelt al langer dat ik vaker wil tekenen. In het tekenen geef ik beelden aan wat ik voel, vind, ervaar en denk. Ongecensureerd. Ik ‘verzin’ eigenlijk nooit wat, als ik teken komen de beelden en teksten als vanzelf. Voordat ik start ervaar ik een drempel. Eenmaal bezig ga ik er in op en vergeet ik de tijd. Ik máák. Terwijl ik bezig ben, hoor ik mijn kritische stem van alles opmerken, maar het raakt me niet, ik werk door, de stroom van ‘wat gemaakt wil worden’ is groter, en ik ben er op aangehaakt. ‘s Nachts slaap ik als een roosje en als ik de volgende dag naar mijn tekening kijk, word ik blij.

Ik weet diep in mijn hart wel wat mij tegenhoudt om vaker te tekenen. Twee beperkende overtuigingen. “Tekenen is niet nuttig, het brengt geen brood op de plank.” En: “Het heeft toch geen zin.“ O, en al schrijvende schiet me er nog een te binnen: “Wat een genavelstaar zeg, ga wat nuttigs doen!” Deze klinkt als een variant op de eerste.

Als ik deze overtuigingen open en bloot op tafel leg voor nader zelfonderzoek, merk ik dat ze gevoelens van angst, hopeloosheid en minderwaardigheid bij me oproepen. Ik kan het in mijn buik voelen. Die drempel ga ik dus over, als ik teken. Ik doe dat door ze te (h)erkennen. “Hé, daar zijn jullie weer!” Ze smelten dan. Worden zachter.

Ben benieuwd wat jij graag vaker zou willen doen en wat jou dan tegenhoudt. En hoe jij de drempel slecht.

Ook ben ik ontzettend benieuwd hoe het eruit ziet als steeds meer mensen werkelijk gaan doen wat ze het liefste doen. Volgens mij gaan er steeds meer lichtjes aan die betekenisvol zijn voor wat we in deze tijd nodig hebben.